Een jaar geleden…

Een jaar geleden raakte ik zwanger van jou.

Ik was dolgelukkig. Ik deed er alles aan om een huisje te vinden, een inboedel te regelen. Stiekem had ik al de eerste babykleertjes gekocht. Ik keek naar ideeën voor een gender reveal. We waren alles aan het plannen…

Tot die ene echo kwam.

“Sorry mevrouw, de baby heeft een groeiachterstand.”

Van binnen brak ik.

Ik wilde je zo graag ontmoeten. Maar we gaven de hoop niet op.

Twee weken later had ik een verjaardag. Het was gezellig.

Maar toen ik thuiskwam en naar het toilet ging, zag ik bij het afvegen iets bruinig… oud bloed. Mijn hart zonk. Ik begon te huilen en liep naar mijn moeder. We lieten meteen een echo maken vanwege het bloedverlies.

Tijdens de echo zei de vrouw:

“Het spijt me… er is te veel bloed rond de baarmoeder. Deze week zal het kindje je lichaam verlaten…”

Ik zakte door de grond.

Mijn eerste wondertje… mijn kindje… ik wilde je niet kwijt.

Ik kon alleen maar huilen. De hele week lang.

Mijn kleine baby, wat mis ik je.

Ik hou van je tot de maan en terug 🩵🩷